• English
  • Deutsch
  • Polski

Budynek znajduje się w samym centrum wsi Glinno i jest najstarszym obiektem przetrwałym na jej terenie. W przyziemiu zachował archaiczny, jednotraktowy układ pomieszczeń, złożony z wielkiej sali, sieni, mieszkalnej izby, sklepionych komór i kuchni. Na Śląsku ten rodzaj planu wykształcił się u schyłku średniowiecza w budownictwie dworskim.

Ze względu na położenie budynku w bliskiej odległości od kościoła oraz archaiczny plan można przypuszczać, że była to siedziba zarządcy miejscowych dóbr wiejskich lub dwór sołtysi. Powstał najpóźniej za czasów własności wsi przez Zigmunda Czettritza (1694-1728), gdy Glinno objęto Urbarzem piwnym, ponieważ posiada typową piwniczkę piwowarską. Z tego czasu pochodzą też kamienne ściany budynku wzniesione do pełnej wysokości parteru. Po pożarze około 1800 r. dom został odbudowany w nowej bryle z naczółkowym dachem mansardowym i facjatą od wschodu. Z tego czasu datują się: stropy belkowo-wsuwkowe w wielkiej Sali, sieni i izbie mieszkalnej, stolarka okienna, drzwiowa, oraz ryglowe ścianki kolankowe na poddaszu.

Przebudowa na karczmę nastąpiła w początkach XX w., kiedy to przebito nowe wejście w ścianie zachodniej (obecne wejście główne), a z dawnej kuchni wydzielono przechód, łączący sień z podwórzem. Wielka sala otrzymała wówczas trybunę dla orkiestry oraz polichromie ścienne.  Szyld z nazwą – Eulentalbaude – umieszczono na elewacji południowej. 

W grudniu 2005 r. budynek karczmy został wpisany do Rejestru Zabytków pod nr 671/A/05.

Oprac.: Małgorzata Chorowska